..............2วันที่ผ่านมา.......ไปโรงเรียนตามปกติ.......ยังคงเจ็บเหมือนเดิม

วันจันทร์.........เราเศร้า....เราเหงา...แต่ทำตัวสบายๆ

แต่........เลิกเรียนทีไร......ความเหงากลับมาทุกที......

เราไม่กล้าถามเค้าที่ทำไมเค้าไม่คุยกับเรา.....

ดูแล้วเราเป็นผู้ชายที่ขี้อาย...แถม..ไม่กล้าด้วย

เราไม่ได้คุยกันมา สัปดาห์กว่าแล้ว....

วันจันทร์ตอนเย็น.........เพื่อนผม...มาบอกว่า...

"เค้าเห็นมึงเป็นแค่เพื่อนมาตลอดแหละ."

ผมได้ยินคำนั้นหลายรอบ แต่ก็ยังทำใจไม่ได้

...ไม่ว่าผมเดินเข้าไกล้เธอทีไร....เธอจะเดินหนีทันที...

...ไม่ว่าผมพยายามพูดสักเท่าไหร่.....เธอจะปัดตลอด ไม่ก็เงียบ..

ผมพยายาม ที่จะรู้ว่า ทำไมเธอถึงไม่คุยกับผม......

แต่ไม่เคยได้รู้เลย.......อยากร้องให้ชะมัด......

ทั้งๆที่อยากรู้แต่กลับ.......ไม่ได้รู้อะไรเลย

นอนไม่หลับอีกแล้ว.......หลายคืนแล้ว....ที่คิดเรื่องนี้ เกือบสัปดาห์แล้วล่ะ..

วันต่อมา....เธอยังทำเหมือนเดิม ทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน

ทำเหมือนเกลียดเรา......แต่ยังไงน่ะ......เราก็ต้องอยากรู้คำตอบ

......ตอนเย็น.......เรารอ...เพื่อที่จะคุยกับเธอให้ได้....

รอ.....ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ก็รอ........

จนกระทั่งกลับบ้าน.....เรากลับทางเดียวกัน

.....เราไม่อยากพูดเพราะมัน รถ2แถว คนอยู่เยอะ.......

ตอนที่นั่งบนรถ...........เรานั่งข้างกัน....แต่เธอ.....

ไม่ยอมเข้าไกล้ พยายามออกห่างให้มากที่สุด

เราก็ไม่อยากเข้าไกล้กลัวเค้าจะอึดอัด.......เราก็เลยนิ่งๆ

แต่พอสักพัก.....เธอก็ไปนั่งที่อื่น ที่ว่าจะไกลเราที่สุด.........

เธอใจร้ายมากเลย........ทำกับเราขนาดนี้...........

ก็เธอน่ะ......ไม่ยอมคุย....ไม่ยอมมองหน้า.....เลี่ยงเรา

ตลอดเวลา............... พอลงรถ.....อยู่กันสองคน.....

เราพยายามที่จะพูด........เราพูดออกไปว่า"ทำไมไม่คุยกันเลยล่ะ"

เธอเดินหนี.......เราก็เลยเดินตาม............

แล้วเราก็เดินไปดึงมือเค้าไว้...แล้วก็พูดว่า "โกรธอะไรรึเปล่า....ทำไมถึงไม่ยอมคุย"

แค้ก็ตวาดมาว่า "ไม่ต้องมายุ่งได้ไหม!" แล้วก็สะบัดมือเราออก

เรารีบตามเธอไป.......และคว้ามือเธอไว้......

เธอก็บอกเหมือนเดิม.........แล้วก็หันหน้าหนี เดินหนี สะบัดมือเราทิ้งไป

คำทุกคำที่เธอพูด......กระทบจิตใจมาก.....รู้สึกท้อแท้มาก......

แต่วันนี้ต้องทำให้ได้....เราคิดในใจอย่างงี้ตลอด..............

และระหว่างที่รอรถ.......เราพยายามถามเธอ......

แต่ไม่เคยได้คำตอบมาเลย.................................

เธอคงเกลียดเราแล้วล่ะมั๊ง.....แล้วเธอก็ไปไหนไม่รู้...แต่มันหมดกำลังใจ

ที่จะตามเธอต่อแล้ว..........

เรารู้แล้วนี่นา......เธอคงเกลียดเรามาก..........

โทรไปไม่รับ....คุยด้วยไม่คุย...เดินไปด้วยก็หนี...ทำทุกอย่าง......

เราท้อแท้มาก........อยากตายมาก......คิดมาก เครียด....

เธอขึ้นรถกลับบ้านไป.....ในใจก็อยากจะตามขึ้นไป.....

แต่ว่า ตามไปเธอก็คงจะไล่เรา.........

เราได้แต่ร้องให้ในใจ.......................................

ร้องให้ตลอด..............................ตลอดเวลา

ไม่ว่าจะกลับบ้าน.....ไปไหน...............

กลับมาบ้านแล้ว.......ก็ยังเป็นเหมือนเดิม.......

คนอย่างเรา........ไปตายซะได้ก็ดีมั๊ง.............

ไปโรงเรียน คงจะไม่พูดกับใครไปทั้งวัน....ถ้าไม่จำเป็น......

อยู่เงียบๆ เหงา เศร้า อยู่ตัวคนเดียว........ไม่ต้องไปคุยกับเพื่อน

จะทำให้เพื่อน เศร้าๆ เครียด ไปด้วยเปล่าๆ....................

ตอนนี้...................ผมเหงามากเลย

นี่ก็หลายสัปดาห์แล้วที่เปิดเรียน....

เรื่องน่ะมันมีอยู่ว่า.....

ผมไปชอบผู้หญิงคนนึงชื่อ มิ้นต(นามสมมุติ)

ผมชอบเธอมาก เมื่อมีโอกาศ ผมก็จะหันไปมองเธอเสมอ

เวลามองเธอทำให้รู้สึกดีขึ้นมาเฉยๆ

เมื่อก่อนจะไปส่งทุกวัน.....เพราะว่าเราน่ะชอบเค้า

แรกๆก็คุยกันดี โทรหากันทุกวัน...

แต่พอผ่านมาได้สักพัก.......เรามองเห็นเธอเข้าหากลุ่มผู้ชาย

บ่อยขึ้น.....บ่อยขึ้น.....จนกระทั่ง วันหนึ่งในวิชาคอมพิวเตอร์

ผมเห็นจะๆคาตา....พวกกลุ่มผู้ชายคนอื่น หยอกล้อเธอเล่น...

เหมือนกับเป็นแฟนกัน......ทั้งๆที่เราอยากจะไปดึงเธอออกมา

แต่ว่า.....เราน่ะไม่มีความกล้าพอ...เราน่ะมันอ่อนแอ

เราน่ะได้แค่มองเท่านั้นแหละ....ถ้าเราเข้าไปมีเรื่อง.....เราก็ตายสถานเดียว

มันมีเป็น 10 เรามีคนเดียว ถึงเรามีเรื่อง เพื่อนก็คงไม่ช่วยหรอก

ด้วยความที่เป็นคนขี้หึง......และรักเค้ามากๆ.......แต่เราทำอะไรไม่ได้

เลยได้แต่นั่งร้องให้ คนเดียว........

จนกระทั่ง เธอเดินเข้ามาหาเรา.....แล้วบอกว่า "เราขอโทษ"

เราก็ไม่อยากให้เธอเห็นน้ำตา.....เลยต้องหลบหน้า...ไม่พูดด้วย

ใช่.....เรารู้ตอนนั้นเราทำผิด...................

แต่ตอนเย็นเราต้องโทรไปคุยกับเธอ......เพราะจะได้เข้าใจกัน

กลายเป็นว่าเธอโกรธเราที่เราหลบหน้า............

เราต้องง้อเธอ....เราทำทุกอย่าง.......ซื้อดอกไม้ ซื้อของ ซื้อนู่นซื้อนี่

ทำทุกอย่าง....โดยที่เราอยากให้เธอกลับมาดีกับเรา เท่านั้นเอง

แต่หลังจากง้อเสร็จ......ก็คุยกันมาเรื่อยๆ.......จนมีเหตุการ์ณ

ของเพื่อนผม........ที่เข้ามาหาเรื่อง........ท้าต่อยตี...

แต่ผมก็ต้องแก้ปัญหา.......เพราะว่า........นั่นน่ะผมเป็นคนก่อ

เพื่อนผมน่ะ ถามว่า จะเลือก เพื่อน หรือว่า แฟน

คำถามนี้น่ะมันเลือกยากนะ......เวลาตอบเนี่ย.......มันยากกว่าอีก

ผมทำดีที่สุดไป บอกว่า เพื่อน.....แต่ว่า ในใจ ขัดแย้งเสมอ

ขัดแย้งมาตลอด.......ผมน่ะ....พยายามทำทุกอย่าง เพื่อเธอ มาตลอด

ผมไม่เคยคิดร้ายกับเธอเลย.......

จนกระทั่ง ช่วงหนึ่ง ผมเริ่มไม่คุยกับเธอ.....แต่โทรหาอยู่บ้าง

ผมโทรหาเค้า ผมถามเค้าว่า "รักผมมั๊ย?"

เค้าบอกว่า รัก .... แต่ รักแบบเพื่อน

คำนั้นมันทำให้รู้สึกสะเทือนใจมาก.....แต่เราก็ยังแอบมีความหวัง

หลังจากนั้นเธอก็เริ่มคุยกับเพื่อนผู้ชายคนอื่น......เธอเริ่มเล่นๆกัน

มองไปทีไร ทำให้รู้สึกปวดร้าวทุกที....... ยิ่งทุกวันนี้......ผมเห็นเธอ

มีความสุข กับ คนอื่น โดยที่เราน่ะ......ทำให้เธอยิ้ม ยังไม่ได้เลย

ยิ่งเห็นเธอมีความสุข กับ กลุ่มผู้ชายแล้ว....มันยิงทนไม่ไหว

เจ็บปวดใจ มากกว่าที่เคยเป็น......เพื่อนผมถามว่า...แบบนี้ยังจะชอบเค้าอีกเหรอ

ผมไม่เคยตอบคำถามนี้เลย.....แต่ในใจ มันยังรักเสมอมา........

ยิ่งเป็นแบบนี้บ่อยครั้งขึ้น........ก็ยิ่งปวดใจขึ้น

ผมคิดมาตลอด.......ทำไมผมยังรักเธออยู๋...ทั้งๆที่เป็นแบบนี้แล้วแท้ๆ

ผมคิดอยู่เสมอว่า.......ผมน่ะรักเธอคนเดียว.......แต่เธอไม่เคยให้ความสำคัญ

กับสิ่งที่ผมทำ มัน.........อยากร้องให้จนบอกไม่ถูก....ที่นี่โรงเรียน

เราจึงไม่อยากร้องออกมา............

จนไม่กี่วันที่ผ่านมา.........เธอ.....ร้องให้....ผมเห็นเธอร้องให้ผมก็เลยเดินไป

แต่เห็นเค้ายังไม่ทำงานกัน.....ผมก็เลยแซวว่า..."งานไม่ทำล่ะ"

แต่ตอนนั้นเธอหันหน้าหนีผม........ผมไม่เข้าใจ

พอผมสะกิดเธอ......เธอก็บอกว่า....."ขี้เกียจทำ เดี๋ยวค่อยทำ"

แต่เธอพูดโดยที่ไม่ยอมหันมา..........เธอเคยบอกว่าเราเป็นแค่เพื่อน

เราสะกิดเธอเป็นครั้งที่ 2 เธอก็ยังบอกเหมือนเดิม โดยทำกริยา

เหมือนไม่อยากคุย...........มันเครียดมาก...........เครียด จนอยากร้องให้

หลังจากกลับมาบ้าน ผมก็โทรหาเธอ....แต่เธอบอกว่าไม่มีอะไรหรอก

....ผมน่ะร้องให้ในตอนนั้น

จนตอนนี้ในใจผม........มีคำถามมากมาย ที่ไม่กล้าถาม

เธอเคยรักเราไหม?

เธอเคยสนใจเราไหม?

เธอแคร์ความรู้สึกเราไหม?

เธอคิดยังไงกับเรา?

เธอสนใจคนอื่นอยู่ใช่ไหม?

เธอแอบมองไปทางอื่น ตลอดเวลา มองไปหาผู้ชายคนอื่น..?

เธอคิดว่าเธอยังมีใจให้กันอยู๋รึเปล่า?

เธอทำให้เราเจ็บปวดมากเธอรู้ไหม?

เธอทำให้เรากลัวที่จะรักเธอต่อไปเธอรู้ไหม?

เพราะยิ่งรักเธอมากเท่าไหร่.....เรายิ่งเจ็บปวดใจ

แต่ไม่ว่ายังไง เราก็ตัดใจไม่ได้.........

ผมน่ะคิดอยู่เสมอเลย.....

การที่เราเห็นคนที่เรารักมีความสุขกับคนอื่น...มันเจ็บปวดมาก

การที่เราทำให้คนที่เรารัก มีความสุขไม่ได้ .... มันยิ่งเจ็บปวดเข้าไปใหญ่

เธอไม่ยอมคุยกับเรา....ไม่มองหน้าเรา เท่ากับ ... เธอยิ่งเกลียดเรา

มันเจ็บปวดที่สุดในชีวิตเลย..........ถ้าร้องให้ออกมาได้...........

คงจะร้องให้ทั้งวันเลยล่ะ........

เรายังรักเธอเสมอนะ........เธอน่ะเคยรักเราบ้างรึเปล่า...เคยคิดถึงเราบ้างไหม

.......เราอยากบอกอย่างเดียวนะ........เรารักเธอเสมอนะ......

...Love Always....

...Pains Always....

วันแรกของการเปิดเทอม ผมยังไม่รู้จักใคร........มีเพียงเพื่อนผมที่ในหมู่บ้านเดียว

กัน เค้าชื่อ "ป๋อม" เค้าเป็นคนดีมากๆ ถึงมากที่สุดวันที่ 2 ที่ได้รู้จักกับเพื่อนใหม่อีกคนนึง

ชื่อว่า "แมน" ตอนที่ปถมนิเทศ เขาทำดีกับผมมาก จนผมคุยกับเค้าเหมือนเพื่อนสนิท จน

กระทั่ง ผมได้จีบผู้หญิงคนนึงในวันเปิดเทอม วันที่ 2 แมน ก็มักจะไปไหนมาไหนกับผม

เสมอ จนกระทั่งเย็นวันนั้น ป๋อม ที่ผมรู้จักกลายเป็นคนละคนไป มาบอกว่า คนชื่อ แมน

เป็นคนเห็นแก่ตัว ทำอะไรมักจะทิ้งเพื่อนไว้เสมอ แต่ผม กลับไม่เชื่อในความ

เป็น "เพื่อน" เพราะเขามาว่าเพื่อนผมเสียๆหายๆผมก็เลยต่อว่าเค้ากลับจนกระทั่งเค้า

กลับบ้านไป เพราะบ้านอยู่ไกล้กัน แล้วหลังจากนั้น ผมก็ไม่คุยอะไรกับ ป๋อม อีกเลย

แต่หารู้ไม่ว่า การที่เค้า มาบอกเรา อย่างงั้น เค้าน่ะเป็นห่วงเรามาก......แต่เรากลับ

ต่อว่าเค้ากลับไป เมื่อวันที่ 3 ของการเรียนมาถึง ผมก็ยังคุยกับ แมน ตามปกติ

จนกระทั่งกลับบ้าน ผมก็ไปส่งคนที่ผมจีบอยู่ทุกวัน แต่แมนก็มักจะไปด้วยเพราะว่า

กลับบ้านทางเดียวกันแต่ผมแค่มาส่งแฟนเฉยๆป๋อมก็ยังไม่คุยกับผมอีกเช่นเคย

จนกระทั่ง วันที่ 4 ของการเรียน ตอนเช้าผมก็ยัง คุยกับแมนตามปกติ และไปรับ ไปส่ง

แฟนของผมเหมือนทุกวัน..........กลางวันก็ไปนั่งทำงานที่ห้องคอม ตามปกติ..... แต่พอ

ตกเย็น ในขณะที่รอรถกลับบ้าน ผมต้องไปส่งแฟนผมเหมือนเคยระหว่างรอรถอยู่

ป๋อม ผู้เงียบกับผม .... มาคุยกับ แมน.... และบทสนทนาที่ทำให้ผมคิดมาก ก็เริ่มขึ้น

ป๋อม "เฮ้ย ไอแมน มึงอ่ะ ระวังตัวไว้ด้วย อย่าปากหมาให้มากนัก ระวังไว้เหอะ"

แมน "เฮ้ย อะไรเนี่ย..?"

ป๋อม "มึงอ่ะ เที่ยวไปกวนตีนคนอื่นเขาอยู่ได้ ระวังเหอะจะโดนตีน"

แมน "อ้าว รถมาแล้ว!"

ป๋อม "อย่าคิดว่ามึงไปตลาดแล้วคิดว่ากูจะตามไปกระทืบมึงไม่ได้นะ!"

แมน "............ปะกลับเหอะ"

ป๋อม "ไอ แซน มึงก็ด้วยกูเตือนมึงด้วยความหวังดี....." (แซน ก็คือ ผมเองแหละ)

แซน ".............................(ไม่อยากพูดอะไร)"

ระหว่างไปส่งแฟนผม และระหว่างกลับบ้านนั้น ผมก็คิดมาตลอดทาง....ว่า

"ไอ แมนไปทำอะไรวะ แล้วกูทำอะไรลงไปวะ ถึงได้จะโดนกระทืบเนี่ย"

ในเวลากลับถึงบ้าน ผมก็เริ่มคิดหนัก เริ่มปรึกษาคนใน MSN ในเรื่องนี้

จนกระทั่งผมทนไม่ไหว.......ผมโทรไปหา ป๋อม.........

"ฮัลโหล" เสียงของป๋อมดังขึ้น

"ใครอะ " เสียงของป๋อมถามเหมือนไม่รู้ว่าเป็นผม

"แซนเอง" ผมตอบกลับไป

"มึงมีอะไร..?" ป๋อมถามอย่างเคืองๆ

"เออ กูอยากรู้ว่าที่มึงเตือนกูน่ะ กูไม่เข้าใจว่ะ" แซนถามไปอย่างเครียดๆ

"มึงฟังกูนะ.....กูน่ะ บอกให้มึงรู้ว่า ไอ้แมนน่ะ มันทำตัวเห็นแก่ตัว" ป๋อมพูด

"ถ้ามึงโดนรุมกระทืบมันก็ไม่ช่วยมึงหรอก" ป๋อมเริ่มพูดต่อไป

"เออ ที่มันคบกับมึงเพราะว่า มึงเก่งภาษา แล้วก็คอม" แล้วป๋อมก็เล่าต่อ

"แล้วมันคบมึงเพราะว่า มันตั้งใจที่จะให้มึงขอเบอร์คนที่มันชอบให้.." สาทยายต่อไป

"แล้วมึงก็โง่ไปให้มันหลอก" ป๋อมพูด คำว่า โง่ ออกมา ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

"ที่กูเตือนมึงเพราะว่า กูคบกับมันมา 3 ปี ทำไมกูจะไม่รู้!" ป๋อมเล่าต่อ

"กูเห็นมึงเป็นเพื่อน กูต้องออกรับหน้าแทนมึงตลอด" ป๋อมเล่าต่อไป

"เออ กูไปบอก คนอื่นว่า อย่าทำเลย ยังไงมันก็เพื่อนกู..." ผมเริ่มรู้สึกหวั่นๆ

"แล้วตอนที่ มึงพูดว่า เฮ้ย แมน ไปช่วยยกของหน่อยดิ" ป๋อมพูดออกมา

"แทนที่ พวกกูจะได้คำนั้น มึงกลับไปให้คนที่นิสัยแบบนั้น" เสียงของป๋อมเริ่มสั่นคลอ

"เออ...กูน่ะรักมึงนะเว่ย ไม่งั้นกูไม่ชวนมึงไปงานวันเกิดหรอก" คำว่ารักของป๋อม

เป็นความหมายของคำว่ารักเพื่อน.........เป็นห่วงเป็นใยกันมาก

หลังจากนั้น เสียงทุกอย่างก็เงียบไป .............. ไม่มีใครพูดอะไร

น้ำตา........ของผมไหลออกมา

ผมร้องให้โฮใหญ่ พร้อมกับนั่งคิดสิ่งที่ทำออกไป...........นี่คือความหมายที่แท้จริง

ของความเป็นเพื่อน...........................

และเค้าก็วางโทรศัพทไป.........ผมก็ปนั่งคิดเรื่องนั้น

สักพักผมก็โทรเค้าไปหาใหม่

"ฮัลโหล" ผมพูดไป

"เออ..." ป๋อมตอบมา

"เออ กูรู้แล้ว กูจะทำไงต่อดี" ผมพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความกังวล

"กูจะเลิกคบไอแมน แล้วกูมีอะไรจะบอกว่า" ผมพูดไป

"กูขอโทษว่ะ!!! เพื่อนรัก!! " ผมได้พูดคำนั้นออกไป

"กูจะ ไม่คบมันอีกต่อไป ส่วนแฟนกูน่ะ" ผมเริ่มพูดมั่ง

"กูยังคบเหมือนเดิมแต่จะบอกเค้าว่า แมนเป็นคนยังไง" ผมพูดต่อไป

"แล้วกูจะไปเคลียรเรื่องเพื่อนๆในห้องด้วย!" ผมพูดจบ

"เออ กูเข้าใจแล้ว ยังไงมึงก็เพื่อนกูนี่หว่า" ป๋อมแทรกขึ้นมา

"แค่นี้นะเว่ย กูไปทำงานแปปนึง" ป๋อมก็วางไป

และแล้ว ผม ก็เข้าใจ ความหมายของ "เพื่อน"

แล้วคุณล่ะ คิดว่าเพื่อนอย่างไหน ดีกว่ากัน

.............................ผมว่า ผมโง่จริงๆนั่นแหละ........................

"ในความหมายของคุณ เพื่อนแท้ คืออะไร"

แค่นี้แหละครับ T^T